Działalność wydawnicza Politechniki Lubelskiej Biblioteka Politechniki Lubelskiej

Wytyczne dla autorów

 Wytyczne dla autorów

1. Materiał do druku

Autor odpowiada za pełne przygotowanie publikacji do druku: opracowanie redakcyjne oraz skład komputerowy. Ostateczną wersję w postaci pliku PDF, przesyła drogą elektroniczną na adres j.gajda@pollub.pl lub k.pelka@pollub.pl do korekty typograficznej. Po naniesieniu uwag korektora ponownie autor odsyła poprawioną wersję na jeden z dwóch adresów e-mail.

Do Ośrodka ds. Wydawnictw i Biblioteki Cyfrowej PL, powinny być dostarczone osobiście:

  • zapotrzebowanie na druk z potwierdzeniem źródła finansowania publikacji;
  • recenzja (lub recenzje);
  • dane adresowe do podpisania umowy wydawniczej.

Drogą elektroniczną na adres: j.gajda@pollub.pl  prosimy o wysłanie informacji takie jak:

  • autor lub autorzy i tytuł dzieła;
  • tytuły i nazwiska recenzentów;
  • redakcja i skład publikacji.
  • wykaz stron kolorowych oraz wybór okładki (twardy czy miękka).

Zgodnie z rekomendacją Rady Wydawniczej podręczniki będą miały oprawę miękką klejoną. Dla monografii w uzasadnionych przypadkach  oprawa może być twarda klejona.

Strony przedtytyłowa, przytytułowa, tytułowa i redakcyjne (pierwsze cztery we wszystkich publikacjach)  oraz okładka przygotowywane są przez Ośrodek ds. Wydawnictw i Biblioteki Cyfrowej. Okładki tworzone są w oparciu o ujednolicony projekt graficzny, którego wzory są dostępny na stronie: http://biblioteka.pollub.pl/wydawnictwo2/dla_autorow/wzory

2. Tekst i kolumna

Całość pracy powinna być złożona czcionką Times New Roman. Zrąb główny tekstu pracy należy złożyć czcionką 11-punktową. Rysunki i tablice należy zmieścić w wielkości kolumny. Wymiary kolumny (pole zadruku książki) są następujące:

  • szerokość – 12,6cm;
  • wysokość – 20,0cm (wraz z numeracją strony)

Przy numerach stron na dole marginesy wynoszą:

  • margines górny ­– 5,5cm;
  • margines dolny – 5cm;
  • marginesy prawy i lewy ­– 4,2cm;
  • stopka­ – 3,8 cm.

Przy numerach stron na górze marginesy wynoszą:

  • margines górny – 5,5cm;
  • margines dolny – 5cm;
  • marginesy prawy i lewy – 4,2cm;
  • nagłówek 4,7cm – wtedy numery stron znajdują się na górze.

Wcięcie akapitowe powinno mieć wielkość 0,5cm i w całym tekście powinno być identyczne. Należy dzielić wyrazy, aby nie powstawały zbyt duże odstępy między nimi. Interlinia powinna być pojedyncza. Wszystkie skróty używane na początku pracy należy rozwinąć. Nie dopuszcza się rozpoczynanie nowej kolumny ostatnim wierszem akapitu  z poprzedniej strony (tzw. bękartem) oraz zostawienie u dołu kolumny pierwszego wierszem (tzw. szewcem). Należy zlikwidować podwójne spacje, przecinki, kropki, itp.

Nie pozostawia się na końcu wiersza:

  • tytułów znajdujących się przed nazwiskiem;
  • inicjałów imienia przed nazwiskiem;
  • cyfr arabskich i rzymskich;
  • skrótów (tj., np., tzn., tzw., s. ...);
  • spójników (a, i, o, u, w, z).

Przenosi sie je za pomocą tzw. twardej spacji (CTRL+SHIFT+SPACJA) do następnego wiersza.

Sposób oznaczania list wyliczeniowych w tekście powinien być ujednolicony. W obrębie jednej publikacji należy się ograniczyć do stosowania jednego rodzaju wyliczeń. W przypadku kiedy są to wyliczenie kolejnego rzędu stosujemy  wcięcie akapitowe, które jest większe od poprzedniego

3. Daty

W całej pracy stosujemy jednolity sposób zapisu dat (DD-MM-RRRR):

  • 12. 02. 2010 roku;
  • 12 lutego 2010 roku;
  • 12 II 2010 roku
Daty stanowiące ramy chronologiczne zapisujemy w pełnej formie
  • (np. W latach 1990 ‒ 1999, a nie 1990 ‒ 99).
Ta sama zasada odnosi sie również do określania przełomu lat, które oddzielone są od siebie ukośnikiem
  • ( np. 1990/1992, a nie 1990/92).

Dopuszcza się stosowanie skrótów r. (rok, roku); w. (wiek, wieku, itp.), jednak w całej pracy muszą być one w jednej formie, pełnej lub skróconej. Nie stosujemy skrótu l. dla oznaczenia latach, lat.

4. Podział tekstu i numeracja

Zaleca się stosowanie numeracji wielorzędowej:

  • rozdziały 1, 2, 3, 4, ...
  • podrozdziały pierwszego stopnia 1.1, 1.2, ...
  • podrozdziały drugiego stopnia 1.1.1, 1.1.2, 1.1.3, ... itd.

Wstęp do książki w przeciwieństwie do przedmowy autora można włączyć do ogólnej numeracji i może stanowić jej pierwszy rozdział.

Przykładowe wielkości czcionek, style tytułów rozdziałów i podrozdziałów, podpodrozdziałów:

Tytuł rozdziału

Czcionka: 13 pt, Pogrubienie, Odstęp Przed:  12pt, Po:  6pt, specjalny wiersz- pierwszy wiersz, co 0,5cm Wyrównanie: Na lewo + Wyrównanie:  0cm, Styl: Szybki styl, Na podstawie: Normalny, Następujący styl: Normalny.

Tytuł podrozdziału

Czcionka: Pogrubienie, Odstęp Przed:  12pt, Po:  3pt, specjalny wiersz- pierwszy wiersz, co 0,5cm Tabulatory:  0cm, Wyrównanie: Na lewo + Wyrównanie:  0cm +.

 

5. Paginacja i żywa pagina

Do paginacji używa się liczb arabskich i nie należy stosować numeracji dwuczłonowej (np. 1.1 lub A1).

Paginacja zwykła– numery stron należy umieszczać na dole strony w lewym rogu dla stron parzystych, a w prawym rogu dla stron nieparzystych.

Paginacją ciągłą ­– obejmuje się wszystkie stronice książki, od pierwszej do ostatniej. Rozpoczyna się ją od strony tytułowej (lub przedtytułowej),
w przypadku żywej Paginy są one niewidoczne na następujących stronach:

  • kartach  czwórki tytułowej pierwszych stronach rozdziałów, artykułów, spisu treści, przedmów, skorowidzach;
  • vacatach (pustych stronach);
  • na stronach pokrytych całkowicie ilustracjami, tabelami, wykresami itp.

Żywa pagina (na górze strony) – numery stron w lewym górnym rogu dla stron parzystych, w prawym górnym rogu dla stron nieparzystych wraz z tekstem w niej zawartym. Tekst żywej paginy powinien być złożony stopniej mniejszym niż w zrębie głównym, rozstrzelony. W przypadku długich tytułów stosuje się jego skrócenie w logiczny sposób i kończy sie wielokropkiem.

  • W książce będącej dziełem jednego autora: na stronicach parzystych umieszczamy tytuły partii tekstu wyższego rzędu (część, rozdział), na stronach nieparzystych – tytuły partii tekstu niższego rzędu (podrozdział). Do żywej paginy wprowadza się tytuł rozdziału, który rozpoczyna się na danej stronie lub jest w całości kontynuowany.
  • W książce będącej praca zbiorową: na stronicach parzystych umieszczamy imiona i nazwisko autora na stronach nieparzystych – tytuły dzieł.

Nie należy stosować wariantu żywej paginy na górze strony, a numeru stron na dole.

 

Prosimy o numerowanie stron od piątej


6. Struktura ksiażki

  1. strona przedtytułowa*
  2. przytytułowa*
  3. strona tytułowa*
  4. strona redakcyjna*
  5. spis treści**
  6. obcojęzyczny spis treści
  7. streszczenia w języku polskim i angielskim (dla monografii)**
  8. wykaz skrótów i symboli**
  9. przedmowy (wstępy) nie pochodzące od autora dzieła**
  10. wstęp**
  11. tekst główny (zrąb główny) pierwsze strony poszczególnych rozdziałów**
  12. posłowie**
  13. literatura (bibliografia, piśmiennictwo)**
  14. słownik użytych terminów**
  15. indeksy (w kolejności: indeks osobowy, indeks geograficzny, indeks rzeczowy)**
  16. wykazy ilustracji i tabel**
* - strony przygotowywane przez Ośrodek ds. Wydawnictw i bibliotek Cyfrowych
** - paginacja oprócz pierwszej strony (w przypadku żywej paginy)

7. Podział tekstu 

Prosimy o zastosowanie ręcznego podziału wyrazów w tekście. Po zakończeniu każdego rozdziału proszę o zastosowanie podziału strony

(WSTAW->PODZIAŁ STRONY)

8. Wykaz skrótów i symboli

Wykaz skrótów i symboli sporządza się, jeśli w tekście występuje więcej niż dziesięć wymagających wyjaśnienia (budzących wątpliwości) skrótów. Jeśli jest ich mniej, skróty objaśnia się w przypisach dolnych, na stronach gdzie użyto ich po raz pierwszy. Wykaz skrótów powinien zawierać uszeregowane alfabetycznie skrót i jego objaśnienie. Złożone czcionką o takiej samej wielkości jak w zrębie głównym, z pojedynczą interlinią. Jeśli są to oznaczenia symboli, warto również dołączyć ich jednostki.

9. Przypisy

Przypisy składamy stopniem pisma o dwa punkty mniejszym niż zrąb główny z pojedynczą interlinią. Wyróżniamy następujące rodzaje przypisów:

  • słownikowe – wyjaśniają znaczenie terminów, rozwiązują skróty. Wyjaśnienie pojęcia zaczynamy od litery takiej, jaka jest w tekście głównym (od wielkiej, od małej litery), w nawiasie po objaśnieniu tekstu powinno znajdować się źródło;
  • rzeczowe – objaśniające i komentujące fragment tekstu. Zaczynamy od wielkiej litery i kończymy kropką;
  • przypisy bibliograficzne zawierają opis bibliograficzny pozycji, będącej źródłem rozważań czy cytatów. W ich obrębie wyróżniamy:
    • znajdujące się w zrębie tekstu opatrzone nawiasem okrągłym i zawierające inicjał imienia i nazwisko autora oraz rok wydania dzieła
      i numer strony np. (A. Nowak 2010, s. 10);
    • przypisy dolne zawierające opis bibliograficzny zgodnie z Normą PN-ISO 690:2002. Jeśli dzieło było cytowane kilka razy w pracy, to tylko za pierwszym razem ma pełną formę, w kolejnych przypisach jest w formie skróconej z wykorzystaniem formy polskiej Tamże, Tenże i Dzieło Cytowane (Dz. cyt.) lub łacińskiej Ibidem, Idem i Opus citatum (Op.cit.). W całej pracy stosuje sie jednolicie albo skróty polskie, albo łacińskie;
    • przypisy końcowe – znajdujące się na końcu każdego rozdziału, którego dotyczą.

Elementy, co do których nie mamy pewności lub posiadające informacje nie ze strony tytułowej dzieła, należy uzupełnić informacją w nawiasie kwadratowym. Odnośniki do przypisów umieszcza się w teście głównym po znaku interpunkcyjnym (ponieważ mylnie mogłoby to zostać zinterpretowane jako potęga jak również nie jest on częścią w zdaniu).

Przypisy nie powinny zajmować więcej niż 3/4 wysokości kolumny. W przypadku długich przypisów należy przenieść ich część na następną stronę. Nie powinno się umieszczać fragmentów przypisów zaczynających się od nowego zdania, jest to dopuszczalne tylko po wstawieniu o tym informacji: ciąg dalszy na następnej stronie... (wyrównany do prawego marginesu i wyróżniony kursywą).

10. Wyliczenia w tekście

W obrębie jednej publikacji należy się ograniczyć do stosowania jednego rodzaju wyliczeń. W przypadku kiedy są to wyliczenie kolejnego rzędu stosujemy  wcięcie akapitowe, które jest większe od poprzedniego.

11. Imiona i nazwiska

Imiona i nazwiska cytowane w tekście należy zapisywać jednolicie w całej pracy:

  • pełne imię i nazwisko, w przypadku powtórzenia kolejny raz imienia i nazwiska wymienianej osoby możemy zastosować inicjał imienia i nazwisko;
  • stosować oryginalną formę pisowni imienia i nazwiska, zaś te zapisane alfabetami niełacińskimi zaleca się poddawać transkrypcji na język polski wg stosownej normy.

12. Skróty

Skróty należy używać w całej pracy jednolicie i konsekwentnie zgodnie z obowiązującą normą. Skróty ustalone dla danej publikacji lub budzące wątpliwości należy objaśnić w wykazie skrótów.

13. Znaki interpunkcyjne (dywiz, półpauza, ukośnik, nawias)

Dywiz (łącznik) - znak wewnątrzwyrazowy, którego nie oddziela się spacjami, stosuje się w określonych przypadkach:

  • w łączeniu przedrostków z nazwami własnymi;
  • przy przenoszeniu wyrazów;
  • w łączeniu dwuczłonowych nazwisk oraz nazwiska z pseudonimem (Edward Rydz-Śmigły);
  • w łączeniu dwóch równorzędnych przymiotników i czasowników oraz wyrazów określających cechy, funkcje osoby i przedmiotu (czaro-biały, kupno-sprzedaż);
  • z członem niby- i quasi- ;
  • w łączeniu wyrazów występujących zawsze razem (esy-floresy);
  • dla przymiotników złożonych występujących po sobie, różniących się tylko pierwszym członem (krótko- i długoterminowy);
  • w wyrazach złożonych, których pierwszy jest liczbą (XX-lecia);
  • w wyrazach utworzonych od skrótów (PTTK-owskie).

Pauza (dla większej estetyki tekstu stosuje się półpauzę) ‒ znak  wewnątrzwyrazowy, którego oddziela się spacjami i znajduje się między dwoma wyrazami, czy liczebnikami, np.:

  • zastępując sformułowanie od...do... w zakresach liczbowych (s. 5–10);
  • wyrazy przeciwstawne;
  • między słowem a wyjaśnieniem pojęcia czy rozwinięciem skrótu.

Ukośnik umieszczony między wyrazami pełni funkcję rozłączności (albo, i, a także do wyboru), bardzo stromy zaś w zapisie ułamkowym zbliżony jest do 45˚, stosuje się do oznaczenia ułamka, przełomu roku czy wieku.

Nawiasy mogą mieć różną postać:

  • okrągłe ‒ uzupełnienie i objaśnienie tekstu głównego lub alternatywnego sformowania oraz wtrącenia itp. Unika się stosowania podwójnie nawiasów okrągłych (nawiasów okrągłych w nawiasach okrągłych);
  • kwadratowe ‒ do oznaczenia zapisu fonetycznego, w opisie bibliograficznym, kiedy rozszyfrowujemy dane z innych źródeł niż karta tytułowa, informacja o autorze po cytacie, jako znacznik przypisów występujących na końcu rozdziału [1].

14. Wzory

Wzory matematyczne powinny być składane zgodnie z polską normą BN-65/7440-05. Norma przewiduje ścisłe reguły wyróżniania elementów zapisu matematycznego odmiennym krojem pisma.

Kursywą (pismem pochyłym) wyróżniamy:

  • litery oznaczające liczby, wielkości zmienne i stałe oraz punkty geometryczne;
  • oznaczenia funkcji;
  • oznaczenia literowe i skróty literowe występujące w indeksach dolnych i górnych (z wyjątkiem skrótów dwu- lub trzyliterowych).

Antykwą (pismem prostym) zapisujemy:

  • liczby arabskie i rzymskie, także w indeksach;
  • oznaczenia i skróty jednostek miar;
  • skróty złożone z dwu lub większej liczby liter;
  • stałe symbole funkcyjne;
  • liczby specjalne: π, e (podstawa logarytmu naturalnego);
  • prawdopodobieństwo, np. P(A),wartość oczekiwaną E(x), wariancję;
  • zmiennej losowej D2(X), znak przyrostu Δ.

Kursywą półgrubą wyróżniamy wektory.

Antykwą półgrubą (pismem prostym półgrubym) wyróżniamy macierze. Wzory można numerować, umieszczając numer po prawej stronie w nawiasie okrągłym, dzięki czemu można się na nie powoływać w tekście.

15. Ilustracje

Fotografie, szkice, rysunki techniczne, schematy, wykresy powinny być ujednolicone pod względem graficznym i pod względem oznaczeń literowych
i symboli, a ponadto:

  • wszystkie ilustracje powinny być czarno-białe lub w odcieniach szarości, tylko w uzasadnionych przypadkach kolorowe;
  • ilustracje powinny mieć podwójną numerację nadawaną w obrębie rozdziałów (np. rys. 5.4.) lub ciągłą numeracją w całej pracy;
  • dopuszcza się stosowanie skrótów Rys. lub pełnych nazw "Rysunek" w opisie;
  • podpisy powinny być składane pismem 9 punktowy. Na końcach podpisów nie należy stawiać kropek.
  • opis powinien zawierać tytuł ilustracji, krótko wyjaśniający co przedstawia dana ilustracja, szczególnie w przypadku zdjęć również i ich autora;
  • kiedy w publikacji występuje duża różnorodność graficzna czasem wygodniejszą nazwą jest ilustracja;
  • schematy, czy rysunki tworzone w MS Word, należy scalić (pogrupować) lub wkleić grafikę zapisaną w formacie TIFF lub BMP (kompresja bezstratna)
  • w rozdzielczości nie mniejszej niż 300 DPI;
  • wszystkie elementy wykresów powinny być scalone i zapisane w rozdzielczości nie mniejszej niż 300 DPI;

16. Tablice

Tablice powinny być ujednolicone w całej pracy, wszystkie opatrzone tytułem. Przy zapożyczeniach należy podać ich źródło. Pomiędzy tytułem a tablicą należy zachować odległość 5mm. Nad tytułem tablicy i pod tablicą powinna być zachowana odległość 8mm. Podpis i źródło należy złożyć czcionką 9pt., zaś sam tekst znajdujący się w niej 11pt. Ogólnie przyjmuje się zasadę, że powinno się wyśrodkować wiadomości w niej zawarte, poza danymi liczbowymi, które wyrównuje się do prawej strony. Staramy się, by nasza tabela była rozciągnięta do wielkości kolumny tekstu. Jednostki powinny być umieszczone u dołu główki tabeli w jednym wierszu. Wszelkie wyjaśnienia do tabeli zamieszamy w niej w ostatnimi scalonym wierszu.

17. Prawo Autorskie

W przypadku zapożyczenia fotografii, wykresów, fragmentu tekstu, rysunków, tabel, itp., będących cudzą własnością, wymagane jest wyraźne wskazanie źródła. Autor publikacji powinien ubiegać się o uzyskanie pisemnej zgody, szczególnie w przypadku fotografii od autora zdjęć lub osoby mającej do nich prawo.

Informacje o zapożyczeniu powinny znajdować się w przypisach i bibliografii, zaś w przypadku ilustracji, tabel czy wykresów (autor fotografii i źródło)
– w spisie ilustracji, tabel i wykresów i pod nimi (ewentualnie w przypisie, gdy podpis ilustracji jest zbyt długi).

18. Wykaz ilustracji, tabel, wykresów

Wykazy ilustracji, tabel i wykresów (jeśli łącznie jest ich dziesięć tworzymy jeden wspólny wykaz ilustracji, opatrzony tytułem. Powinny być uszeregowane
w kolejności w jakiej znajdują sie w zrębie głównym. Elementy wykazu(ów) powinny zawierać:

  • etykietę z numerem, np. Rys. 1;
  • tytuł ilustracji;
  • źródło (opis bibliograficzny) z uwzględnię autora;
  • numer strony.
  • numer strony.

 

19. Bibliografia i opis bibliograficzny

Wykaz literatury zamieszcza się na końcu książki. Sporządza się jeden wykaz literatury dla całej książki bez podziału na monografie, artykuły i inne formy wydawnicze. Kolejność pozycji bibliograficznych – alfabetyczna według nazwisk ich autorów bez numeracji porządkowej. Prace zbiorowe szereguje się według tytułów. Pozycje rosyjskie podaje się w transliteracji, której zasady przedstawia norma PN-ISO 9:2000.

Książki jednego lub kilku autorów

Nazwisko(a) autora(ów) i inicjały imion. Tytuł książki. Kolejność wydania. Numer tomu (części). Miejsce wydania, Wydawca, Rok wydania.

Przykład:

Dziubiński M., Badania elektronicznych urządzeń pojazdów samochodowych , Lublin, Wydawnictwo Naukowe Gabriel Borowski, 2004.

Prace zbiorowe

Tytuł. Ewentualnie redaktor naukowy. Kolejność wydania. Numer tomu (części). Miejsce wydania, Wydawca, Rok wydania.

Przykład:

Kognitywne podstawy języka i językoznawstwa, red. E. Tabakowska, Kraków, Wydawnictwo Książkowe, 2001.

Referaty i artykuły w pracach zbiorowych

Nazwisko(a) autora(ów) i inicjały imion. Tytuł referatu (artykułu), Formułka [W:] Tytuł całości pracy. Kolejność wydania. Numer tomu (części). Miejsce wydania, Wydawca, Rok wydania, lokalizacja artykułu w dokumencie.

 Przykład:

Gajda, J., Publikacja lokalna czy globalna? – wokół jednego przypadku, [W:] Przestrzeń informacyjna książki, pod red. Jadwigi Koniecznej, Stanisławy Kurek-Kokocińskiej i Hanny Tadeusiewicz, Łódź, Wydawnictwo Biblioteka, 2009, s. 123-130.

Artykuły w czasopismach i wydawnictwach ciągłych

Nazwisko(a) autora(ów) i inicjały imion. Tytuł artykułu. Nazwa czasopisma. czasopism.

Przykład:

Pater Z., A study of cross wedge rolling process, "Journal of Materials Processing Technology", 1998 vol. 80-81, s. 370-375

Katalogi

Nazwa firmy. Nazwa katalogu (wraz ze słowem „katalog”), ew. inne informacje uzupełniające.

Prace niepublikowane

Nazwisko(a) autora(ów) i inicjały imion. Tytuł. Określenie rodzaju pracy dla dysertacji, np. rozprawa doktorska. Nazwa instytucji, w której wykonano pracę
i jej siedziby. Rok opracowania. Informacja o technice wykonania (maszynopis, komputer opis, rękopis), Instytucja przechowująca pracę.

Przykład:

Mazurek, L., Zwiększenie efektywności pracy obrabiarek wielozadaniowych w elastycznych systemach produkcyjnych, Praca doktorska, Politechnika Lubelska, Wydział Mechaniczny 2010, kps, przechowywany w Bibliotece Politechniki Lubelskiej.

Normy

Pełny numer normy, tj. wszelkie oznaczenia literowe i liczbowe. Rok (jeżeli nie wchodzi w skład numeru), Tytuł normy (wraz z nadtytułem i podtytułem).

Przykład:

BN-77/4424-01 Śruby dociskowe z rękojeścią przestawną.

Patenty

Przykład:

Oryszczuk, B., Urządzenia do uzdatniania paliwa płynnego oraz cieczy chłodzącej. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej. Patent 161859. Zatwierdzony 29.03.1989 r.

Strony internetowe

Przykład:

Wroński, M., Plama na gronostajach, [W:] Forum Akademickie [online], 2010 nr 4 [dostęp 19 sierpnia 2008]. Dostępny w World Wide Web: http://beta.forumakademickie.pl/fa/2010/04/plama-na-gronostajach/

Ruch Wydawniczy w Liczbach [online], Luty: 2004, s. 47 [dostęp 19 sierpnia 2008]. Dostępny w World Wide Web: http://www.bn.org.pl/download/document/1235056553.pdf